Pierwszym lokatorem budynku przy ulicy Kołłątaja 14 był sam jego architekt, Alfred Wiedermann. Był jednym z głównych modernistycznych architektów w międzywojennym Bielsku. Budynek zaprojektował dla księcia Ludwika Sułkowskiego.
Tu mieszkał Alfred Wiedermann Dowiedz się więcej »
W tym miejscu architekt Alfred Wiederman zaprojektował nowoczesny zakład samochodowy z garażami i budynkiem mieszkalnym dla samego Aleksandra Ludwika Sułkowskiego. Inwestycja została zrealizowana w latach 1937–1939, na trzech parcelach należących do księcia.
Nowoczesny salon samochodowy Opla Dowiedz się więcej »
W latach 90 XX w. postanowiono porzucić „komunistyczne” nazwy ulic, a za razem uporządkować zawiłe sprawy własnościowe dotyczące działek w naszej dzielnicy. W konsekwencji zmieniły się nie tylko nazwy ulic, ale też numeracja budynków, co spowodowało niemałe zamieszanie. Przykładowo, mieszkańcy jednej z kamienic, nie ruszając się z miejsca, z dnia na dzień zmienili adres zamieszania z ul. Janka Krasickiego 15 na ul. Thomasa Woodrowa Wilsona 11.
Najkrótsza przeprowadzka świata Dowiedz się więcej »
Przez wiele powojennych lat, aż do 2022 roku, pod tym adresem mieściła się kultowa pasmanteria prowadzona przez panią Elżbietę Marcinkowską. Natomiast wcześniej, w czasach międzywojennych Alfred Ściga prowadził tu elegancki sklep z galanterią męską. Obecnie funkcjonuje w tym miejscu Centrum Kultury Wspólnej Pasmanteria, społeczne miejsce prowadzone przez Fundację Zielone Konie oraz Fundację I Kofeina. Pod hasłem „kultura i kawa” odbywają się tutaj wystawy, pokazy filmów i inne wydarzenia kulturalne związane głównie z architekturą, grafiką i designem. Na codzień można przy kawie i deserach skorzystać z obfitej tematycznej czytelni.
Od męskich garniturów po nici, guziki i nocne koszule. Dowiedz się więcej »
Dr Grzegorz Madej, Kierownik Działu Historii Muzeum Historycznego w Bielsku-Białej pisze: – W czasach Ludwika (1814–1879) ogród zaczynał zyskiwać funkcję publiczną. W okresie Wiosny Ludów odbywały się tu akademie i manifestacje polityczne. Miejscem tych zgromadzeń była najprawdopodobniej powstała po 1836 roku ujeżdżalnia (tzw. szkoła jazdy) usytuowana po prawej stronie alei południowej. Po 1864 roku książę przekształcił dawne założenie w krajobrazowe, kształtowane na wzór ogrodów angielskich, o swobodnie sadzonych grupach drzew, z licznymi wijącymi się i przecinającymi alejkami oraz nieregularnym rondem. W miejsce okrągłego zbiornika zaprowadzono nieregularny staw z wyspą, gdzie hodowano ryby oraz łabędzie. W okresie zimowym zamarznięty zbiornik udostępniany był mieszczanom jako ślizgawka do jazdy na łyżwach.